ഇന്ത്യന്‍ മതേതരത്വത്തിന് ഏറ്റ കളങ്കത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും

ഇന്ത്യന്‍ മതേതരത്വത്തിന് ഏറ്റ കളങ്കത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും

ഡോ. ഓമന റസ്സല്‍
റിട്ട. പ്രൊഫസര്‍
(സീനിയര്‍അക്കാഡമിക് ഫെല്ലോ, ICHR ഡല്‍ഹി)

വര്‍ഗ്ഗീയതയും മതവിദ്വേഷവും നിറഞ്ഞുനിന്ന അന്തരീക്ഷത്തിലാണ് ഇന്ത്യ സ്വതന്ത്രമായത്. വിഭജന സമയത്ത് വര്‍ഗ്ഗീയ കലാപം ഭാരതത്തിലെ നിരവധി പട്ടണങ്ങളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും ചോരപ്പുഴയൊഴുക്കി. മതത്തിന്റെ പേരില്‍ നടന്ന വിഭജനമായതു കൊണ്ട് വേണമെങ്കില്‍ അന്ന് ഇന്ത്യയെ ഹിന്ദുരാഷ്ട്രമാക്കാമായിരുന്നു പാക്കിസ്ഥാനും ഹിന്ദുസ്ഥാനും എന്ന സംജ്ഞ നല്‍കിക്കൊണ്ട്.

എന്നാല്‍ മഹാനായ നെഹ്രുവിന്റെയും അംബേദ്കറുടെയും വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടാണ് മതേതര സ്വഭാവമുള്ള ഇന്ത്യയെ കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ സഹായകമായത്. ഭരണഘടന ഉണ്ടാക്കിയപ്പോള്‍ തന്നെ എല്ലാ മതസ്ഥര്‍ക്കും തുല്യ അവകാശങ്ങളനുഭവിച്ചു ജീവിക്കാനുള്ള നിയമം എഴുതിച്ചേര്‍ത്തതിലൂടെ നെഹ്‌റുവിന്റെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് മനോഭാവം വെളിപ്പെടുകയായിരുന്നു.

ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന ന്യൂനപക്ഷങ്ങളെ അംഗീകരിക്കുക മാത്രമല്ല, അവരുടെ താല്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ വകുപ്പുകള്‍ ഭരണഘടനയില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിക്കുകയുമുണ്ടായി. ഭരണഘടനയിലെ 14-ാം വകുപ്പ് നിയമത്തിനു മുന്നില്‍ തുല്യത ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. 15-ാം വകുപ്പ് പറയുന്നത് ജാതിയുടെയോ മതത്തിന്റെയോ ജന്മസ്ഥലത്തിന്റെയോ പേരില്‍ യാതൊരു വിവേചനവും പാടില്ല എന്നാണ്. തൊഴില്‍രംഗത്ത് അവസര സമത്വം ഉറപ്പുനല്‍കുന്ന വകുപ്പാണ് 16-ാം വകുപ്പ്. 25 മുതല്‍ 28 വരെയുള്ള വകുപ്പുകള്‍ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യാവകാശങ്ങളെപ്പറ്റി പ്രതിപാദിക്കുന്നു. വിശ്വാസ സ്വാതന്ത്ര്യവും ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഇവ ഉറപ്പുനല്‍കുന്നു.

ഒരു മതേതര രാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് ഭരണഘടനയുണ്ടാക്കിയിട്ടുള്ളത്. മതത്തിന്റെയോ ജാതിയുടെയോ വംശീയതയുടെയോ പേരില്‍ രാഷ്ട്രം യാതൊരുവിധമായ വിവേചനവും കാണിക്കുകയില്ലെന്നും, ഏതു മതവിശ്വാസിക്കും തുല്യപരിഗണന ലഭിക്കുമെന്നും പറയുന്നു. ഒരു പ്രത്യേക മതവും രാഷ്ട്രത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക മതമായി മുദ്രകുത്തപ്പെടുകയോ, ആ നിലയിലുള്ള സംരക്ഷണമോ പ്രത്യേക പദവിയോ അര്‍ഹിക്കുന്നതായി പരിഗണിക്കുകയോ ചെയ്യുകയില്ല. ഒരു പ്രത്യേക മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുകയും അതിന്റെ തത്വങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതിന്റെ പേരില്‍ യാതൊരു പൗരനോടും രാഷ്ട്രം യാതൊരുവിധ വിവേചനവും പുലര്‍ത്തുവാന്‍ പാടില്ലെന്നും ഭരണഘടന നിഷ്‌കര്‍ഷിക്കുന്നു.

1951-ല്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഹിന്ദുകോഡ് ബില്‍ സംബന്ധിച്ചുണ്ടായ ചര്‍ച്ചയില്‍ പങ്കെടുത്തുകൊണ്ട് ഡോ. അംബേദ്കര്‍ മതേതരത്വമെന്ന ആശയത്തെ വിശദീകരിച്ചതിങ്ങനെയാണ്: ”മതേതര രാഷ്ട്രം എന്നതുകൊണ്ട് നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ജനങ്ങളുടെ മതപരമായ വികാരങ്ങളെയും വീക്ഷണങ്ങളെയും നാം പരിഗണിക്കരുത് എന്നല്ല, ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക മതം അത് വിശ്വസിക്കാത്ത ജനങ്ങളുടെ മേല്‍ അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കാന്‍ നമ്മുടെ പാര്‍ലമെന്റിന് അധികാരമില്ലെന്നാണ് മതേതര രാഷ്ട്രം എന്നതുകൊണ്ട് നാം വിവക്ഷിക്കുന്നത്.”

മനഃസാക്ഷി സ്വാതന്ത്ര്യവും മതം പ്രസംഗിക്കുന്നതിനും പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതിനും ആചരിക്കുന്നതിനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും മതസ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഭരിച്ച് നടത്തിക്കൊണ്ടു പോകുന്നതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യവും ഭരണഘടന ഉറപ്പുനല്‍കുന്നുണ്ട്. മതന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ സ്ഥാപിച്ചു നടത്തുന്നതിനുള്ള അവകാശവും ഭരണഘടന വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

നെഹ്‌റുവിനോടൊപ്പം ലാല്‍ ബഹദൂര്‍ ശാസ്ത്രിയും വര്‍ഗ്ഗീയത രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ കടക്കാതിരിക്കാന്‍ ഫലപ്രദമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. വര്‍ഗ്ഗീയത ഇന്ത്യയെ തകര്‍ക്കുമെന്ന് നെഹ്‌റു വിശ്വസിച്ചു. രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങളുണ്ടാക്കാന്‍ അദ്ദേഹം വര്‍ഗ്ഗീയ പാര്‍ട്ടികളുമായി അനുരഞ്ജനത്തിന് തയ്യാറായില്ല. ജാതിയിലും മതത്തിലും വിശ്വാസമില്ലാതിരുന്ന നെഹ്‌റു ജനാധിപത്യത്തിലൂടെ സോഷ്യലിസത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ കൊണ്ടെത്തിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. റഷ്യ,

ചൈന, ക്യൂബ, വിയറ്റ്‌നാം തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങള്‍ അരാജകത്വത്തില്‍ ജീവിച്ച ശേഷം കമ്മ്യൂണിസം സ്വീകരിച്ച് സാമ്പത്തിക ഭദ്രതയും സമാധാനവും കൈവരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടാവണം നെഹ്‌റുവും ജാതിമത ചിന്തായ്ക്കതീതമായൊരു ഭരണം സ്വപ്നം കണ്ടത്. നെഹ്‌റുവിന്റെ ഈ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ചായ്‌വില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിനകത്ത് അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായതും ഗാന്ധിജിയുടെ പ്രേരണയും വന്‍കിട വ്യവസായഗ്രൂപ്പിന്റെ സമ്മര്‍ദ്ദവും മറ്റും നെഹ്‌റുവിനെ സോഷ്യലിസത്തില്‍ നിന്നകറ്റിയതും പില്‍ക്കാല ചരിത്രം.

എന്നാല്‍ ഇന്ദിരാഗാന്ധിയുടെ കാലം മുതല്‍ വര്‍ഗ്ഗീയ പ്രീണന നയമാണ് കോണ്‍ഗ്രസ് പിന്തുടര്‍ന്നത്. തെരഞ്ഞെടുപ്പു കാലത്ത് ഓരോ നിയോജകമണ്ഡലങ്ങളിലെയും പള്‍സ് അറിഞ്ഞ് ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും വര്‍ഗ്ഗീയ പാര്‍ട്ടികളുമായി സഖ്യമുണ്ടാക്കി. കോണ്‍ഗ്രസ് കക്ഷിയുടെ ഈ അവസരവാദപരമായ ഇടപെടല്‍ വര്‍ഗ്ഗീയത വളര്‍ത്തുന്നതില്‍ വലിയൊരളവു സംഭാവന നല്‍കി.

വര്‍ഗ്ഗീയതയ്‌ക്കെതിരെ യാതൊരു പ്രതിരോധവും ഉയര്‍ത്താനാകാത്ത ശക്തിയായി മാറി ക്രമേണ കോണ്‍ഗ്രസ്. കോണ്‍ഗ്രസിന്റെ പ്രീണനനയം വര്‍ഗ്ഗീയ കക്ഷികള്‍ക്ക് ബഹുമാനവും അംഗീകാരവും നേടിക്കൊടുത്തു. രാജീവ്ഗാന്ധിയുടെ ഭരണകാലത്തെ ഷബാനോ കേസ്, മൊറാര്‍ജി ദേശായിയുടെ കാലത്തെ ഒ.പി. ത്യാഗിയുടെ മതസ്വാതന്ത്ര്യ ബില്‍, വി.പി. സിംഗ് പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്നപ്പോള്‍ നടപ്പാക്കിയ മണ്ഡല്‍ കമ്മീഷന്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് തുടങ്ങിയവ ന്യൂനപക്ഷ രാഷ്ട്രീയ പ്രീണനത്തിന്റെ ചില ഉദാഹരണങ്ങളായി ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗ്ഗീയ കക്ഷികള്‍ വ്യാഖ്യാനിച്ചു.

മതേതരത്വത്തെ രാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിച്ചതിന്റെ ഫലമായി ഭീകരവാദം പൂണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ഇന്നത്തെ വര്‍ഗ്ഗീയവല്‍ക്കരണത്തെ മുന്‍കൂട്ടി കാണാന്‍ ഭാരത നേതാക്കള്‍ക്കു കഴിഞ്ഞില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത.
കോണ്‍ഗ്രസ് മാത്രമല്ല, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാര്‍ പോലും അധികാരത്തിനായി മുസ്ലീംലീഗിനെ 1967-ല്‍ കേരള മന്ത്രിസഭയില്‍ ഭരണപങ്കാളികളാക്കി. ഈ കൂട്ടുകെട്ട് തെറ്റിപ്പോയെന്ന് ഇ.എം.എസ്. പിന്നീട് കുറ്റസമ്മതം നടത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ടിന് പില്‍ക്കാലത്തുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ വളരെ വലുതാണ്. ഇവരുടെ ഈ വര്‍ഗ്ഗീയ പ്രീണന നയം ആകാം ഒരുപക്ഷേ ഇന്ത്യന്‍ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ആദ്യത്തെ അവിശുദ്ധ കൂട്ടുകെട്ട്. 1975-ല്‍ ഇന്ദിരാഗാന്ധി അടിയന്തിരാവസ്ഥ പ്രഖ്യാപിച്ചതും,

1977-ലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ അവര്‍ ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ട് ജനതാ പാര്‍ട്ടി അധികാരത്തില്‍ വന്നതും, തുടര്‍ന്ന് ഇന്ദിരാഗാന്ധിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തതുമൊക്കെ സമീപകാല രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രമാണ്. ഖാലിസ്ഥാന്‍ രാഷ്ട്രം ഇന്ത്യയ്ക്കകത്ത് സ്ഥാപിക്കാനായി ഭീകരവാദ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളുമായി മുന്നോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന സിക്കുകാരുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടിയത് ഇന്ത്യന്‍ മതേതരത്വത്തിന് ഏറ്റ വലിയ ആഘാതമായിരുന്നു. അധികാരം പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു കിട്ടാനായി മതേതരത്വത്തെ രാഷ്ട്രീയവല്‍ക്കരിക്കുകയായിരുന്നു ഇന്ദിര ചെയ്തത്. ഭിന്ദ്രന്‍വാലയെക്കൊണ്ട് ഖാലിസ്ഥാന്‍ സ്ഥാപിച്ചു കിട്ടാനായി വര്‍ഗ്ഗീയ കലാപം നടത്തി ഭാരതത്തില്‍ അസ്വസ്ഥത സൃഷ്ടിക്കുക വഴി കോണ്‍ഗ്രസിന് അധികാരത്തില്‍ മടങ്ങിവരാമെന്ന് ഇന്ദിര കണക്കുകൂട്ടി.

നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത വിധം വളര്‍ന്നുവന്ന സിക്ക് ഭീകരത പിന്നങ്ങോട്ട് ഇന്ത്യയില്‍ നടത്തിയ കൊലപാതകങ്ങള്‍ക്കും അക്രമങ്ങള്‍ക്കും കയ്യും കണക്കുമില്ല. സുവര്‍ണ്ണക്ഷേത്രത്തിനുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരുന്ന ഭീകരരെ തുരത്തുവാന്‍ ഇന്ദിരയ്ക്ക് പട്ടാളത്തെ നിയോഗിക്കേണ്ടി വന്നു. മതേതരത്വത്തെ ഹനിച്ചുകൊണ്ട് അധികാരത്തിനായി വര്‍ഗ്ഗീയപ്രീണന നയം സ്വീകരിച്ചതിനാല്‍ ഭാരത ചരിത്രത്തിലാദ്യമായി പള്ളിക്കകത്തു കയറി പട്ടാളത്തിന് ബലം പ്രയോഗിക്കേണ്ടി വന്നു. ആരെ പാലൂട്ടി വളര്‍ത്തിയോ, അവര്‍ തന്നെ തന്റെ ഘാതകരായി മാറി എന്നത് പേടിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചരിത്രസത്യമായി ഇന്നും നിലനില്‍ക്കുന്നു.

ഇന്നത്തെ ബി.ജെ.പി.യുടെ മുന്‍ഗാമിയായ ജനസംഘം എന്ന പാര്‍ട്ടിക്ക് 1952-ല്‍ 2 സീറ്റുകള്‍ മാത്രമേ പാര്‍ലമെന്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. 1980-ല്‍ രൂപീകരിച്ച ബി.ജെ.പി. 1982-ല്‍ മത്സരിച്ചപ്പോള്‍ കിട്ടിയതും രണ്ട് സീറ്റ് തന്നെ. അതിനുശേഷമുള്ള ബി.ജെ.പി.യുടെ വളര്‍ച്ച പരിശോധിച്ചാല്‍ 178 സീറ്റുകളുമായി ഇന്ത്യ മഹാരാജ്യം ഭരിക്കാന്‍ പിന്നീട് ബി.ജെ.പി.ക്ക് കഴിഞ്ഞുവെന്നു കാണാം. ഭാഗ്യകരമായ ഈ അവസ്ഥ ബി.ജെ.പി.ക്ക് സമ്മാനിച്ചതില്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന വിശ്വനാഥ് പ്രതാപ്‌സിംഗ് വഹിച്ച പങ്ക് ചില്ലറയല്ല.

1989-ല്‍ നടന്ന തെരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ വി.പി. സിംഗ് ബി.ജെ.പി.യുമായി സഖ്യത്തിലായി കോണ്‍ഗ്രസിനെതിരെ മത്സരിച്ചു. അന്ന് ബി.ജെ.പി.ക്ക് 85 സീറ്റ് ലഭിച്ചത് ഭരണം പിടിച്ചെടുക്കാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമത്തിന് ആക്കം വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചു. ഇടതുപക്ഷ കക്ഷികള്‍ ഈ കൂട്ടുകെട്ട് വേണ്ടെന്നു ശഠിച്ചെങ്കിലും വി.പി. സിംഗിന് ഈ ബന്ധം അനിവാര്യമായിത്തീര്‍ന്നു. ഡല്‍ഹിയില്‍ കോണ്‍ഗ്രസിനെതിരെ ബി.ജെ.പി. വി.പി. സിംഗ് കൂട്ടുകെട്ട് മത്സരിച്ചപ്പോള്‍ അവിടെ സി.പി.ഐ.(എം) ആര്‍ക്ക് വോട്ട് ചെയ്യുമെന്ന് ഇ.എം.എസിനോട് പത്രക്കാര്‍ ചോദിച്ചു. ഇ.എം.എസ്. പറഞ്ഞത് ”ബി.ജെ.പി. അധികാരത്തില്‍ വരാതിരിക്കാനും കോണ്‍ഗ്രസ് ജയിക്കാതിരിക്കാനുമുള്ള നിലപാട് സ്വീകരിക്കും” എന്നാണ്.

അതെന്തു നിലപാടായിരുന്നുവെന്ന് ആര്‍ക്കും ഇന്നുവരെ പിടികിട്ടിയിട്ടില്ല. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഭരണം കിട്ടാനായി വര്‍ഗീയതയെ അധികാരത്തില്‍ അവരോധിക്കുകയാണ് വി.പി. സിംഗ് ചെയ്തത്. ഈ കൂട്ടുകെട്ട് അദ്ദേഹത്തിന് ഗുണകരമായി ഭവിക്കുകയും അദ്ദേഹം പ്രധാനമന്ത്രിയാവുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്‍ ഇതിന്റെ മറവില്‍ മുതലെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ബി.ജെ.പി. അയോദ്ധ്യയിലേക്ക് രഥയാത്ര നടത്തിയെങ്കിലും ലാലുപ്രസാദ് യാദവിനെക്കൊണ്ട് അദ്വാനിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യിക്കുകയാണ് വി.പി. സിംഗ് ചെയ്തത്. ബി.ജെ.പി. തനിക്കുള്ള പിന്തുണ പിന്‍വലിക്കുമെന്നും ഭരണം നഷ്ടപ്പെടുമെന്നും മുന്‍കൂട്ടി കണ്ടുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് സിംഗ് അദ്വാനിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്യിച്ചത്. അവിഹിത രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടുകെട്ടിന്റെ പരിണിതഫലത്തിന്റെ ഭീകരരൂപം വി.പി.യുടെ ഭരണകാലത്ത് നാം കണ്ടു.

ബാബറി മസ്ജിദ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന അയോദ്ധ്യയിലെ തര്‍ക്കസ്ഥലത്ത് ശിലാന്യാസം നടത്താന്‍ രാജീവ്ഗാന്ധി അനുവദിച്ചത് ഹിന്ദു വര്‍ഗീയവാദികളെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനായിരുന്നുവെന്നത് പകല്‍ പോലെ സത്യം. 1992 ഡിസംബര്‍ മാസം 6-ാം തീയതി നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഇന്ത്യയുടെ മതേതര പാരമ്പര്യത്തിന്റെ സ്മാരകമായി നിലകൊണ്ട ബാബറി മസ്ജിദ് ഹിന്ദു ഭീകരര്‍ തകര്‍ത്തത് കോണ്‍ഗ്രസ് പ്രധാനമന്ത്രിയായിരുന്ന നരസിംഹറാവുവിന്റെ കാലത്തുണ്ടായ ക്ഷമിക്കാനാവാത്ത അപരാധമാണ്. ഇതേത്തുടര്‍ന്നുണ്ടായ വര്‍ഗ്ഗീയ കലാപം ഹിന്ദു ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളുടെ വളര്‍ച്ചയ്ക്ക് കാരണമായി. ഭൂരിപക്ഷ ഹിന്ദു വികാരം മുതലെടുത്ത് ബി.ജെ.പി. കേന്ദ്രത്തില്‍ ഭരണമുറപ്പാക്കി.

മാധ്യമങ്ങള്‍ വഴിയും, പാഠപുസ്തകങ്ങളില്‍ തിരുത്തലുകള്‍ വരുത്തിയും, സേവനരംഗത്ത് വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചും, വര്‍ഗീയത എന്ന ആശയം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ സംഘപരിവാര്‍ ഏറെക്കുറെ വിജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു എന്നതിനു തെളിവാണ് ഗുജറാത്ത്, ഹിമാചല്‍പ്രദേശ് എന്നിവിടങ്ങളിലെ തെരഞ്ഞെടുപ്പ് ഫലങ്ങള്‍. ചുരുക്കത്തില്‍ ആര്‍.എസ്.എസ്. അതിന്റെ ഘടകങ്ങളായ ബി.ജെ.പി., വി.എച്ച്.പി., ബജ്‌റംഗ്ദള്‍, ഭാരതീയ മസ്ദൂര്‍ സംഘ്, എ.ബി.വി.പി., സേവാഭാരതി, വിദ്യാഭാരതി തുടങ്ങിയവയിലൂടെ ഭാരതത്തില്‍ തങ്ങളുടെ സ്വാധീനം ഉറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഒറീസയില്‍ നടക്കുന്ന അക്രമങ്ങളും ഗൗരവമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്.

സംഘപരിവാര്‍ വിദേശത്തു സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള ഇന്ത്യന്‍ ഡെവലപ്‌മെന്റ് ആന്റ് റിലീഫ് ഫണ്ടിലൂടെ ഒഴുകുന്ന കോടികള്‍ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഭാരതത്തെ രാമരാജ്യമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. ഈ സ്വാധീനം ന്യൂനപക്ഷങ്ങളില്‍ അരക്ഷിതത്വബോധം വളര്‍ത്തിയിട്ടുണ്ട് എന്ന് പറയാതെ വയ്യാ.

വര്‍ഗീയത ആഴത്തില്‍ വേരോടിയ ആശയമാകയാല്‍ അത്രവേഗം പിഴുതെറിയുക സാദ്ധ്യമല്ല. ഇത് പരിഹരിക്കാനൊരു ഒറ്റമൂലിയുമില്ല. വര്‍ഗീയത മനുഷ്യനെ പ്രാകൃതസ്വഭാവത്തിന് അടിമയാക്കുന്നതു കൊണ്ട് സ്‌നേഹമസൃണമായ ആശയപ്രചരണത്തിലൂടെ മാത്രമേ അവനെ നന്മയിലേക്കു നയിക്കാനാകൂ. മതേതര കക്ഷികള്‍, മാധ്യമങ്ങള്‍, ബുദ്ധിജീവികള്‍, അദ്ധ്യാപകര്‍, സാംസ്‌കാരിക നായകന്മാര്‍, സന്നദ്ധസംഘടനകള്‍ എന്നീ ഘടകങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ ഈ തിന്മയ്‌ക്കെതിരെ ഫലപ്രദമായി പോരാടാന്‍ കഴിയും. ഇതിന് ദീര്‍ഘകാലത്തെ കഠിനയത്‌നം അനിവാര്യമാണ്. കൂടാതെ മതത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ കടക്കാന്‍ അനുവദിക്കരുത്.

ഭരണനേട്ടത്തിനായി മതേതര കക്ഷികള്‍ വര്‍ഗീയ കക്ഷികളുമായി കൈകോര്‍ക്കാതിരുന്നാല്‍ വര്‍ഗീയതയെ ചെറുക്കാനായേക്കും. വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയും മാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും വിനാശകരമായ വര്‍ഗീയതയുടെ ഭവിഷ്യത്തുകള്‍ ജനങ്ങളെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്തണം. മതന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ തങ്ങള്‍ ഭൂരിപക്ഷത്തിനു മുകളില്‍ വളര്‍ന്നുകയറും എന്ന ധ്വനിയോടെയുള്ള പ്രചരണം നിറുത്തിയാല്‍ ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതയെ പ്രകോപിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാകും.

മതതീവ്രവാദികള്‍ക്ക് മതത്തോട് യഥാര്‍ത്ഥ മമതയില്ലെന്നും, രാഷ്ട്രീയ നേട്ടങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് അവര്‍ മതത്തെ ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്നും, വര്‍ഗ്ഗീയവാദികള്‍ ഉയര്‍ത്തിക്കാട്ടുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങളല്ല യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സമൂഹത്തിലെ പ്രശ്‌നങ്ങളെന്നും അവര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന പരിഹാരമാര്‍ഗ്ഗങ്ങളല്ല യഥാര്‍ത്ഥ പരിഹാരമെന്നും സാമാന്യജനത്തെ ബോദ്ധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു പരിധി വരെ വര്‍ഗീയതയെ ചെറുക്കാനാകും. 50% വരുന്ന നിരക്ഷരരായ ഭാരതീയ ഗ്രാമീണര്‍ക്ക് വര്‍ഗീയതയെക്കുറിച്ചെന്തറിയാം?

ദാരിദ്ര്യവും തൊഴിലില്ലായ്മയും അസമത്വവും പ്രാദേശികവാദവും തീവ്രവാദവും മത്സരവും ഭൗതികതയും ആഗോളവത്കരണവും മറ്റും മറ്റുമാണ് യഥാര്‍ത്ഥ പ്രശ്‌നങ്ങളെന്നും അതിനെതിരെയാണ് പോരാടേണ്ടതെന്നും മൂല്യാധിഷ്ഠിത വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മനസ്സിലാക്കിയാല്‍ മനുഷ്യന്‍ വര്‍ഗീയവാദിയാവുകയില്ല. ഭരണഘടന ന്യൂനപക്ഷങ്ങള്‍ക്ക് ഉറപ്പുനല്‍കുന്ന അവകാശങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു മതേതര പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനം ഇന്ത്യയിലുടലെടുക്കുമെന്ന് ആശിക്കുന്നു. ഇതിന് നേതൃത്വം നല്‍കാന്‍ ഒരുപക്ഷേ ഇടതുപക്ഷ പ്രസ്ഥാനങ്ങള്‍ക്ക് കഴിഞ്ഞേക്കും.


MATRIMONY


ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ക്രൈസ്തവചിന്തയുടേതല്ല അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂര്‍ണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്‌ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

error: Content is protected !!